Birds of Paradise Festival
9 tot 21 Maart
2026
Ma
9
maart
Zola Jesus
with
Spaceship Ensemble
at
Pandora
Ma
16
maart
CocoRosie
at
Hertz
Wo
18
maart
Tony Njoku
with
Spaceship Ensemble
at
Grote Zaal
Do
19
maart
caroline
at
Pandora
Vr
20
maart
Thomas Azier
at
Hertz
Za
21
maart
Bird’s Nest
met:
Glass Museum
Claire Dickson
Cosmic Bride
Dronechoir
Doriene Marselje
at
Cloud Nine, Club Nine
Bird’s Nest ft. Glass Museum, Claire Dickson, Cosmic Bride, Dronechoir, Doriene Marselje
at Cloud Nine, Club Nine
Za
21 maart
Bird’s Nest is de plek waar jij als eerste nieuwe muziek, opkomende artiesten en unieke samenwerkingen ontdekt. Dus houd je van het ontdekken van nieuwe muziek? Dan ben je hier op de juiste plek! Op Bird’s Nest ontdek je het talent voordat ze uitvliegen.
Glass Museum
Het Belgische Glass Museum weet als geen ander te experimenteren met invloeden uit de jazz en popmuziek. Tegelijkertijd hoor je orkestrale arrangementen en de wiskundige precisie van elektronische muziek. Denk aan Gogo Penguin en BadBadNotGood, met de elektronische invloeden van Jon Hopkins en Floating Points. Het is dan ook niet voor niets dat Franse technoproducer en dj Laurent Garnier het album 4N4Log City tot een van de beste albums van 2025 bestempelde.
Claire Dickson
De Amerikaanse artieste Claire Dickson creëert een experimenteel, ambient art-popuniversum waarin jazz, veldopnames, synthesizers, effectpedalen en akoestische instrumenten samenkomen. Haar veelzijdige stem en brede vocale technieken doen denken aan een mix van Björk en Fiona Apple, terwijl ze natuurlijke geluiden, elektronica en gevonden audio verweeft tot atmosferische, steeds veranderende composities.
Claire Dickson zal muziek van Balance uitvoeren in duo met FúChén (Floating Dust). Samen weven ze een live remix en deconstructie van de muziek met elektronica, synthesizer en stem.
FúChén (Floating Dust) is de klankidentiteit van Jiahao Li, afkomstig uit Shanxi, China. Opgegroeid op het Loess-plateau, een land dat voortdurend wordt geërodeerd en herbouwd, transformeert hij het stof, de herinneringen en de nagalm tot geluid. Door de ingrijpende veranderingen in zijn geboortestad mee te maken, leerde hij de spookachtige aard van geheugen begrijpen: flikkerend, wazig en persistent — driftend als stof, ophopend en verspreidend in de tijd. In zijn werk wordt de spanning tussen analoge warmte en digitale precisie een metafoor. Met granulatiesynthese laat hij het grove en het precieze tegen elkaar wrijven aan de rand van waarneming, alsof herinnering, eenmaal opgeroepen, al wordt opgeslokt door het vergeten.
Cosmic Bride
Cosmic Bride is het avant-popproject van Natalja Chareckaja, een in Litouwen geboren componist, vocalist en producer, gevestigd in Rotterdam. Haar muziek vermengt hedendaagse klassieke muziek, jazz en avant-pop en creëert een klankwereld die traditionele genregrenzen overstijgt. Met haar avant-popproject Cosmic Bride onderzoekt ze de kruispunten van muziek en technologie via emotioneel geladen composities en meeslepende performances.
Haar nieuwe werk Hidden Gem is opgezet als een meeslepende concertervaring waarin stem, harp, vibrafoon en elektronica zich door de ruimte bewegen als hemellichamen in een baan om elkaar heen. Cosmic Bride creëert een klanklandschap dat tegelijkertijd intiem en kosmisch aanvoelt — en het publiek uitnodigt om zich door het geluid te bewegen en vanuit steeds wisselende perspectieven te luisteren.
Dronechoir
De avond opent met Dyers uit louter vrouwen bestaande dronekoor: een sociaal performance-experiment dat vrouwen uit diverse culturen, etniciteiten en gemeenschappen samenbrengt. Dit unieke ad hoc koor creëert een indringend geluid waarbij stemmen naadloos in elkaar overvloeien, terwijl ze al wandelend zingen.
Ook jij kunt onderdeel zijn van deze bijzondere performance. Een a capella performance van 20 minuten waarbij je al wandelend door TivoliVredenburg lang aangehouden tonen (droes) zingt terwijl je ter plekke van Bec Plexus (No Plexus) muzikale instructies en bewegingsinstructies krijgt via jouw oortjes. Zo maak je als koorlid contact met het publiek op een heel verrassende manier. Om deel te nemen is geen repetitie vooraf nodig; hoe het allemaal werkt krijg je vooraf uitgelegd per e-mail.
Doriene Marselje
Doriene Marselje neemt je mee in een live-performance waarin de harp ver voorbij het geijkte imago wordt getrokken. Met rauwe grooves, uitgesproken ritmes en elektronische effecten bouwt zij aan een voortdurend veranderend klanklandschap. De muziek is fysiek en direct, soms hypnotiserend, soms scherp en onvoorspelbaar. Verwacht geen lieflijke harpklanken, maar een concert dat de grenzen opzoekt, ze verlegt en het publiek meeneemt in het moment. Naast muziek van ‘Interference’, “een fantasierijk album vol electronica” (Volkskrant) horen we de eerste geluiden van een nieuwe fase in haar maakproces: de combinatie van harp en een Buchla-synthesizer.
Thomas Azier - PANAROMA
at Hertz
Vr
20 maart
Thomas Azier presenteert PANORAMA, een live performance waarin muziek en beeld elkaar afwisselen. Zijn muziek beweegt zich tussen pop, electropop en art-pop in shows met een dromerige en filmische sfeer. Azier’s muziek wordt vaak beschreven als urgent en ontroerend. In PANORAMA gaat hij daarin nog een stukje verder.
Met zijn unieke samenstelling van pop, filmische composities en aangrijpende melodieën heeft Thomas Azier zich stevig geworteld in het Europese muzieklandschap. Dat hij het experiment daarbij niet schuwt, zagen we tijdens het eerste Birds of Paradise festival in 2022, waar hij Glossolalia bracht met o.a. een vrouwenkoor van acht zangers.
Azier won vele prijzen, waaronder twee Edisons, en bracht zes albums uit waarmee hij zijn eigen visie op popmuziek vorm heeft gegeven. Zijn nummers Red Eyes en The Dreamer In Her werden gebruikt door YSL voor La Nuit de l’Homme, en het nummer Love, Disorderly maakt deel uit van de soundtrack van de Amerikaanse blockbuster The Equalizer 3.
Zijn invloed op de Europese popscene is ook te horen in zijn werk als schrijver en producer voor artiesten als Stromae, Faber, Morpheus, Hang Youth en Anouk.
PANORAMA
PANORAMA is een humanistisch portret van het leven, balancerend op de rand, waar ziekte, verlangen, angst en hoop naast elkaar bestaan en elkaar beïnvloeden. De muziek wordt live gespeeld samen met synthesist Annelotte Coster, saxofonist Maarten Hogenhuis, altviolist Stefan Wellens en Sam Faes op cello.
caroline
at Pandora
Do
19 maart
De achtkoppige Engelse band caroline beweegt zich op het snijvlak van folkrock en post-rock, met muziek die langzaam ademt, schuurt en zich onvoorspelbaar ontvouwt. Fluisterende, bijna spoken-word-achtige vocalen zweven door gelaagde composities waarin niet alleen gitaar en drums, maar ook strijkers en houtblazers een centrale rol spelen.
Na hun titelloze debuut uit 2022 verscheen in maart 2025 caroline 2, een album waarop de band haar dynamiek verder verdiept. Fragiele melodieën en verstilde passages gaan hand in hand met plotselinge erupties en ontregeling. Muziekblad OOR schreef treffend: “caroline overrompelt en ontregelt en heeft tegelijk prachtige melodieën in huis.”
Voor wie zich graag laat meevoeren door melancholie, nuance en avontuur.
Tony Njoku x Spaceship Ensemble
at Grote Zaal
Wo
18 maart
with
Spaceship Ensemble
De Londense componist, producer en multi-instrumentalist Tony Njoku combineert elektronische, ambient en klassieke muziek. Daarmee heeft hij zich ontwikkeld tot een opvallende stem binnen de hedendaagse experimentele muziek, met lof van onder meer gerenommeerde media als The Guardian, Dazed en The Quietus.
Op zijn nieuwste album All Our Knives Are Always Sharp werkt Njoku samen met onder anderen Tricky, GAIKA, Ghostpoet, Coby Sey, James Massiah en Space Afrika. In de nieuwe nummers verkent hij thema’s als spiritualiteit en verzet, gedragen door elektronische abstractie, falset-gedreven zang en filmische sferen.
Voor deze bijzondere avond werkt Njoku samen met het Spaceship Ensemble. In deze nieuwe context krijgen de songs extra diepte en dramatische spanning, waarbij zijn filmische composities worden uitvergroot door een rijk en gelaagd ensemblegeluid.
CocoRosie
at Hertz
Ma
16 maart
Little death wishes
Al meer dan 20 jaar vormen zussen Bianca en Sierra Casady met CocoRosie een compromisloos en eigenzinnig duo aan de voorhoede van de alternatieve pop en experimentele muziek. Hun werk ontstaat uit zusterschap, liefde en tegenspoed, en fungeert als een krachtig tegengeluid in een steeds verder gestroomlijnde cultuursector. Met speelsheid en humor als wapens doorbreken ze taboes, bevragen ze sociale normen en kaarten ze thema’s als mensenrechten en identiteit aan.
CocoRosie’s excentrieke lo-fi pop combineert poëtische, vaak ongrijpbare teksten met tijdloze harmonieën, speelgoedbeats, klassieke instrumentatie en genre-overstijgende ritmes. Sierra Casady, klassiek geschoold operazangeres en theateractrice, en Bianca Casady, dichter, theaterregisseur en beeldend kunstenaar, verweven muziek met theatrale beweging, mode en hedendaagse kunst tot een multidimensionaal oeuvre dat zowel de schoonheid als de pijn van gedeelde menselijke ervaringen belichaamt.
Tijdens dit concert staat het nieuwe album Little Death Wishes centraal, hun langverwachte achtste studioalbum. In open en kwetsbare songs ontvouwt zich een gelaagd, caleidoscopisch verhaal over generaties vrouwen, liefde en verlies, en de precaire aard van het mens-zijn. Het werk brengt alles waar CocoRosie voor staat terug tot de essentie: pijn omzetten in inzicht, kitsch en cliché herwaarderen tot nieuwe waarheden, en zusterschap laten uitgroeien tot een vorm van kracht en verzet.
Zola Jesus x Spaceship Ensemble
at Pandora
Ma
9 maart
with
Spaceship Ensemble
De Amerikaanse singer-songwriter en producer Zola Jesus dompelt je onder in een wereld van monumentale klank en emotionele intensiteit. Opgeleid als operazangeres en gezegend met een uitzonderlijk stemgeluid, balanceert ze moeiteloos tussen neoklassiek, industrial en artpop. Haar muziek roept associaties op met Kate Bush, Siouxsie, Florence + The Machine en Liz Fraser (Cocteau Twins).
Zola Jesus werkte eerder samen met onder anderen Orbital, Fever Ray en regisseur David Lynch. Voor Birds of Paradise gaat ze eenmalig een bijzondere samenwerking aan met het Haagse Spaceship Ensemble. Speciaal voor deze gelegenheid schreef ze een 45 minuten durende songcyclus voor stem, strijkkwartet en French horn.
Naast deze Nederlandse première brengt Zola Jesus ook solo werk uit haar rijke back catalogue. Verwacht een intens en gelaagd live-optreden waarin duisternis en schoonheid samenkomen. Op haar meest recente album Arkhon laat ze een kwetsbare kant horen — een lijn die ze ook op het podium overtuigend doortrekt.
Mapplethorpe Tentoonstelling
Bloemen en mensen
Het werk van Robert Mapplethorpe is uniek in de geschiedenis van de fotografie. Hij heeft het medium opengesteld voor vele nieuwe onderwerpen en gebieden, terwijl hij tegelijkertijd een aantal van de meest iconische en klassieke beelden in de fotografie creëerde. Mapplethorpe wijdde zijn carrière vrijwel geheel aan fotografie en was een belangrijke drijvende kracht achter het verheffen van fotografie tot dezelfde status als de klassieke kunstvormen als beeldhouwkunst of schilderkunst. Hij was een pionier, een perfectionist en in zijn benadering van belichting en compositie een classicus. De portretten, naakten en bloemen van Mapplethorpe drukken de fundamentele emotionele toestand van ons menselijk bestaan uit, van liefde tot haat en van vreugde tot pijn, gezien door een onbeschaamde homoseksuele lens. De klassieke materialen marmer en verf die de menselijke vorm beschrijven, worden in zijn foto’s vervangen door huid en leer
De beelden van Mapplethorpe zullen de visuele achtergrond vormen voor de concertante uitvoering van een verkorte versie van Rufus Wainwright’s opera Hadrian. Op het eerste gezicht lijken de wereld van de opera, de wereld van Rufus Wainwright’s Hadrian en de wereld van Mapplethorpe’s fotografie qua esthetiek mijlen uit elkaar te liggen. Maar bij nadere beschouwing worden de verbanden daartussen, de verbindingen tussen hun thema’s en de ondermijning van klassieke vormen door de inbreng van een andere vorm van seksualiteit duidelijk. Wainwright’s Hadrian herschikt de traditionele liefdesdriehoek van de opera, waarbij de tenor van de sopraan houdt en de bariton dit probeert te voorkomen. In Hadrian houdt de bariton van de tenor en probeert de sopraan dit te voorkomen. De rest van de vorm van de opera volgt de vorm van de Grand Opera met zijn vier bedrijven, een groot dansnummer in bedrijf 2, het grote liefdesduet in bedrijf 3 en de tragische dood van de held Hadrianus in bedrijf 4 (die we helaas niet horen in deze versie), koor, ensemble scènes en aria’s. Alle grote opera’s gaan over grote liefdesverhalen, van Carmen en José tot Tristan en Isolde. Hadrian is niet anders.
Noch Mapplethorpe, noch Wainwright proberen de homoseksualiteit in welke vorm dan ook uit hun werk te verbergen. Ze benaderen het allebei frontaal, zonder schaamte en zonder voorbehoud, en daarom gaat hun werk bij nader inzien veel verder dan de controverse die het aan de oppervlakte zou kunnen veroorzaken, naar de kern van wat mensen samenbrengt.
De beelden die in deze tentoonstelling te zien zijn, zijn een selectie van de beelden die gekozen zijn om de live optredens te begeleiden. De foto’s van mensen komen overeen met de hoofdpersonen in de opera. In deze setting wordt elke afbeelding van een persoon naast een bloemafbeelding geplaatst. De bloemen van Mapplethorpe hebben antropomorfe eigenschappen. Bloemstelen omhelzen elkaar als geliefden, ze kantelen hun hoofd naar elkaar toe als bewonderaars die verlangen naar eenheid, of ze raken gewond als mensen die te maken krijgen met ernstige tragedies.
Kijkend naar het drama dat in Mapplethorpe’s foto’s van mensen en bloemen schuilt, wordt het duidelijk hoe subtiel en krachtig ze het verhaal kunnen begeleiden van een keizer die alles kon hebben, maar niet het enige dat hij echt verlangde. Een keizer die besefte dat zijn enige erfenis lag in het feit dat hij lief had. Toen hij dat eenmaal deed, was hij klaar om te sterven.
Mapplethorpe zei dat toen hij achter de camera stond, hij vergat dat hij bestond. Liefde is het vergeten van de pijn van het bestaan.
Jorn Weisbrodt
Foto credits
Antinous, 1987
Iris and Zinnia, 1984
Self Portrait, 1988
Rose with Smoke, 1985
Lisa Lyon, 1982
Tulip, 1985
Phyllis Tweel, 1979
Calla Lilies, 1983
Sebastian, 1980
Calla Lily, 1988
White Gauze, 1984
Stems, 1985
Ken Moody, 1984
Orchid, 1988
Frank Diaz, 1980
Tulip, 1985
Javier, 1985
Baby’s Breath, 1982
Sleeping Cupid, 1989
Tulip, 1984
Alle Mapplethorpe Works © Robert Mapplethorpe Foundation gebruikt met toestemming.
Zing alsof je luistert
Een idee over zingen door Rufus Wainwright
Onlangs las ik gedichten van de Portugese schrijver Fernando Pessoa en stuitte op wat nu waarschijnlijk mijn favoriete citaat over zingen is:
“Zing alsof je luistert”
Voorheen was mijn favoriete quote het bekendere ‘wat uit het hart komt, gaat naar het hart’ van Samuel Coleridge, en hoewel het een zin is die ik nog steeds hoog houd en die ik nuttig vind met betrekking tot vele andere kwesties, wijst Pessoa’s illustratie feitelijk op een oefening die ik al vele jaren enigszins onbewust aan het perfectioneren ben. En als ze deze poëtische aanduiding misschien eerder op mijn pad was gekomen, had het me de nodige tijd en onderzoek bespaard.
Als ik mensen tegenwoordig hoor zingen (vooral in muziektheatrale stijl), valt het me vaak op hoe beperkt het geluid vaak is van de artiest. Er is veel technische expertise, waardoor de artiest bij machte is om acht concerten per week te kunnen doen, wat logisch is. Maar uiteindelijk raakt het me minder. Luisteren tijdens het zingen zou hier naar mijn mening veel bij helpen.
Natuurlijk is training essentieel, en als ik ‘training’ zeg, heb ik het niet noodzakelijkerwijs over klassieke training (waar ik ook niet op tegen ben, zeker niet voor opera). Maar om een echte vertolker te zijn, is een aanzienlijke hoeveelheid werk nodig. Maar zoals samengevat in Pessoa’s quote ‘Zing alsof je luistert’, ben ik van mening dat veel van dit werk geperfectioneerd moet worden met het oor, en niet alleen met de stem.
Gelukkig ben ik opgegroeid in de folk scene en moest ik rekening houden met andere muzikanten om me heen, dus ik heb altijd die tools gehad. Maar ik heb nu het gevoel dat ik in mijn vroege jaren veel te veel tijd heb besteed aan het perfectioneren van mijn eigen unieke stijl of het hebben van een diepe emotionele relatie met de muziek. Dit is allemaal leuk en aardig, maar als het doel was geweest om mezelf volledig over te geven en een volledig empathische luisteraar te worden tijdens het optreden, denk ik dat ik sneller zou hebben geleerd, en gelukkig snap ik nu de essentie ervan.
Uiteindelijk besef ik dat het volledig holistisch moet zijn: er wordt niet alleen geluisterd naar de akoestiek, naar andere artiesten en naar wat de componist probeert uit te drukken, op een meer spirituele toon (excuseer de woordspeling), het is bijna alsof je zou moeten proberen de stille reactie op het publiek te worden als je zingt, het echt doordachte antwoord dat daadwerkelijk in je opkomt nadat je het iemand anders helemaal hebt begrepen, of aan de andere kant van het spectrum: je onderbuikgevoel. In wezen het ECHTE antwoord, helaas zelden hardop gezegd.
Gelukkig kun je met muziek het echte antwoord veel gemakkelijker hardop uitspreken, en wonderbaarlijk genoeg kost het maar een fractie van de tijd dan wanneer je het uitspreekt.
Dus uiteindelijk beschouw ik een optreden als zanger als een gesprek tussen jou en het publiek, een niet ongehoorde constructie, maar hier is de twist: ook al is het publiek stil en luistert aandachtig, jij bent de uitvoerder eigenlijk die de rol van primaire luisteraar op zich moet nemen en HUN gedachten proberen te horen. Luister naar hun hoop, dromen en angsten (ik weet niet hoe dit werkt, maar geloof me, het gebeurt als je het echt probeert), en met deze houding garandeer ik dat de muziek die je maakt veel dieper en meer verbonden zal zijn met wie je bent, niet koud en mechanisch.
Goed zingen zou een waarheidsgetrouw en liefdevol eerlijk antwoord moeten zijn voor iedereen die het nodig heeft, en dat geldt voor ons allemaal.
Zing alsof je luistert.
Rufus Wainwright
Bio & programma
Een symfonisch visueel concert
Popzanger Rufus Wainwright mag zich met zijn opera Hadrian definitief scharen in de divisie van hedendaagse operacomponisten. Het eerste deel van dit concert is een verkorte versie van Hadrian, een opera in 4 bedrijven van Rufus Wainwright en Daniel MacIvor. Het bevat scènes uit de eerste drie bedrijven van de opera die eindigden met de dood van Antinous aan het einde van Act 3. Verwacht een orkest met 5 solisten, ondersteund met prachtige beelden van Robert Mapplethorpe. In de tweede helft, speelt Rufus Wainwright georkestreerde nummers uit zijn eigen repertoire. Hierbij zal hij ook enkele samenwerkingen aangaan met de solisten en muzikanten uit de eerste helft voor de pauze.
Hadrian
Hadrian is de tweede opera van Rufus Wainwright. Het werk vertelt het verhaal van de Romeinse keizer Hadrianus en focust op zijn dramatische liefdesrelatie met de jongeling Antinous. Het verhaal over een openlijke homofiele liefde tegen de achtergrond van het politieke klimaat heeft volgens Wainwright vele parallellen met ‘hoe we vandaag de dag leven’.
Rufus Wainwright
Geprezen door de New York Times vanwege zijn ‘originaliteit’ heeft Rufus Wainwright zichzelf gevestigd als een van de grote mannelijke vocalisten, songwriters en componisten van zijn generatie. De in New York geboren, in Montreal opgegroeide singer-songwriter heeft tot nu toe tien studioalbums, drie dvd’s en drie live-albums uitgebracht, waaronder de Grammy-genomineerde Rufus Does Judy in Carnegie Hall. Hij heeft twee opera’s geschreven en talloze nummers geschreven voor films en tv, waaronder Brokeback Mountain, Moulin Rouge en Shrek, en werkt momenteel aan zijn eerste musical voor West End met Ivo van Hove en een Requiem. Om zijn 50e verjaardag te vieren bracht hij in de zomer van 2023 het voor een Grammy® genomineerde ‘Folkocracy’ uit, een studioalbum met folksongs en duetten met onder meer Chaka Khan, Brandi Carlile, John Legend en Anohni.
Brussels Philharmonic
Clark Rundell dirigent
Rufus Wainwright compositie, zang
Davóne Tines Hadrian
Denzil Delaere Antinous
Christian Federici Turbo
Katrien Baerts Sabina
Iris van Wijnen Plotina
Robert Mapplethorpe beelden
Daniel MacIvor libretto
Jorn Weisbrodt concept en design
Q&A
Zondag 17 Maart 16:00 @ Grote Zaal
Korte Q&A met Rufus Wainwright over het componeren van Hadrian onder leiding van Neil Wallace, bij de start van de voorstelling.
Rufus in Italica
Een paar jaar geleden trad ik op in Sevilla. De Canadian Opera Company had mij al de opdracht gegeven om Hadrian te schrijven en ik realiseerde me dat Italica, de plaats waar Hadrian werd geboren, net om de hoek lag, dus planden Jorn, Weisbrodt en ik een dagje uit. Natuurlijk is er, net als in elke oude Romeinse nederzetting, een oud amfitheater en we spraken met de directeur van de locatie over het idee om daar misschien ooit Hadrian op te voeren.
Het is nog niet gebeurd en ik ben er ook niet helemaal zeker van dat het zelfs maar zou werken, aangezien het orkest behoorlijk groot moet zijn, maar wie weet… Je hoeft nooit te stoppen met dromen.
Rufus Wainwright
He Loved
13-17 Maart tijdens opening @ foyer TivoliVredenburg
Rufus Wainwright bewerkte de laatste zanglijn die Hadrianus in de Rufus’ opera Hadrian zingt tot de song He Loved. Het nummer werd nog niet uitgebracht. Op de track zijn Lucy Wainwright Roche en Petra Haden als achtergrondzangers te horen. He Loved is tijdens de festivaldagen alleen te horen via twee koptelefoonsets als onderdeel van de tentoonstelling van de Birds of Paradise Artist Rooms (13-17 maart) in de foyer in TivoliVredenburg.